مرگ زیاد دیدم. از نزدیکترین آدمها به من مردن و جنازشون رو به دوش کشیدم تا دورترین آدمها. گاهی مرگ آدمهایی که لزوما ازشون خاطره خوبی ندارین اونقدر شمارو ناراحت میکنه که دوری نزدیکان نمیکنه. مرگ انگار همه بدیهارو نابود میکنه. انگار با اون آدم در یک چیز بزرگی شریک میشید که دیگه ناراحتیهای کوچیک براتون بیمعنی میشه. مرگ شمارو با آدمها مشترک میکنه در حیات، در زیستن و این تجربه مشترک با ارزشتر میشه از همه چیزهای دیگری که ممکنه بینتون بوده

میتوان در اوج کار و زندگی و سرشلوغی روزمرهگی کرد. روزمرهگی یا روزمرگی یعنی هر روز زندگی کنی بدون اینکه اثری جاودان از خودت بجا بگذاری. نمیخواهد هر روز یک کوهی بکنی اما اگر هر روز یک کلنگ هم نمیزنی جای بسی تالم است

گاهی منتظر ی شوخی بیمزه از طرف زندگی یا آدمها هستی که بیشتر از این شوخیه اون انتظاره رو اعصابه. کاش آدمها یاد بگیرن که شوخیهای بیمزه نکنن

زندگی بایدهایی دارد که اولین آن صبر و خودداری کردن و عجول نبودن است. به آدمها فرصت دادن و کمک کردن به آنها برای اینکه بهترین خودشون باشن. من این فرصترو از دوستانم گرفتم و سعی کردم به دوستانم بدم. کاش همون معدود کوتاهیهارو هم نکرده بودم و نکنم

زیستن یگانه تجربهای است که شما برای آن نیازی به راهبر ندارید و همیشه در درک آن تنها هستید. برای همین هم هست که با هر کس که بخواهید در آن شریک میشوید و برای هر کس قربانش میکنید. برای زندهها، برای مردهها، برای آنها دارند جان میکنند و برای آنها که جان میدهید. همه در دنیای درون شما و در زیستن شما زنده هستند.

زیستن نه از این جهت یکتاست بلکه تنها دارایی ماست که چنین خاصیتی دارد.

گر که امشب تو نیایی به سر بالینم

نالهها میکند این دل، دلک غمگینم

زندگی همیشه در سایه صبوری امکانپذیر نیست. گاهی باید تعجیل کرد

از بس که زندگی سخت گذشته نمیتونم روی خوش زندگی رو تحمل کنم. ی جوری معذبم انگار باید ی کار مهمی میکردم و نکردم و این استرس زهرمار میکنه زندگی رو

بایست و کمتر بر دیگران تکیه کن. تکیهگاه باش ولی گاهی شانه خالی کن. حتی قویترین دیوارها هم فرو میریزند، پس برای شانههایت باری انتخاب کن که تا مردن بتوانی بدوش بکشی. پس شانه خالی کن و صبر کن. استراحت کن و بعد به پیش برو